Make your own free website on Tripod.com
         
     
  โครงการสนับสนุนพัฒนาอุตสาหกรรมชนบท
1. ความเป็นมาของโครงการ
สืบเนื่องมาจากกระทรวงอุตสาหกรรมมีนโยบายที่จะสร้างงาน สร้างอาชีพ และรายได้ในชนบทให้เป็นรูปธรรม โดยใช้รูปแบบตลาดนำการผลิตสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนโดยใช้รูปแบบสามประสาน ซึ่งประกอบด้วย ภาครัฐ ภาคเอกชน ( โรงงาน, บริษัท , ห้างร้าน ) และชาวบ้าน
(องค์กรเอกชน) จับมือกันประสานงานกัน เพื่อก่อให้เกิดการสร้างงาน สร้างอาชีพ และรายได้ ที่ยั่งยืน
2. วัตถุประสงค์ของโครงการ
2.1 เพื่อสนับสนุนและเร่งรัดให้เกิดกิจการอุตสาหกรรมขนาดย่อมในชนบทและภูมิภาค
2.2เพื่อส่งเสริมการรับช่วงการผลิตสินค้าอุตสาหกรรมจากโรงงานอุตสาหกรรมไปให้แก่ราษฎร หรือกลุ่มราษฎรผลิตในหมู่บ้านเป้าหมายที่มีศักยภาพ
2.3 เพื่อให้ราษฎรมีรายได้เพิ่มขึ้น และสามารถพึ่งพาตนเองได้อย่างถาวร
2.4เป็นแหล่งรองรับราษฎรที่ถูกเลิกจ้างและกลับคืนถิ่นรวมทั้งสามารถลดปัญหาแรงงานและทิ้งถิ่นฐาน เพื่อเข้าไปขายแรงงานในเมืองหลวง
2.5 เพื่อให้เกิดการรวมกลุ่ม และพัฒนากลุ่มในการพึ่งตนเองในลักษณะอุตสาหกรรมชุมชน
3. วิธีดำเนินงาน
3.1 คัดเลือกหมู่บ้านหรือกลุ่มอาชีพ ในจังหวัดที่มีศักยภาพในการพัฒนาให้เป็นกลุ่มรับช่วงการผลิต
3.2 รณรงค์ ชักชวน โรงงานอุตสาหกรรมในท้องถิ่น หรือจังหวัดใกล้เคียง ที่มีความพร้อมในด้านการผลิต การตลาดเข้าร่วมโครงการ โดยนำเอาผลิตภัณฑ์จากโรงงานบางส่วนออกไป ให้แก่ราษฎรในท้องถิ่นผลิตในหมู่บ้าน ซึ่งอยู่ในบริเวณรอบๆ โรงงานในรัศมี 10-50 กิโลเมตร ในลักษณะของดาวกระจาย
3.3 จัดให้เกิดกระบวนการรับช่วงการผลิต ระหว่างโรงงานอุตสาหกรรมกับราษฎร เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมทั้งสองฝ่าย
3.4 ให้การส่งเสริมสนับสนุนด้านอื่นๆ ควบคู่ไปด้วย เช่นการฝึกอบรม ทักษะฝีมือให้แก่ราษฎร ให้หมู่บ้านเป้าหมายเพื่อเพิ่มทักษะการผลิตให้สูงขึ้น ช่วยเหลือแนะนำด้านการจัดการ การบริหาร การตลาด

4. เป้าหมายของโครงการ
หมู่บ้านที่เข้าร่วมโครงการรับช่วงการผลิตกลุ่มอาชีพ 10 หมู่บ้าน
5. หน่วยงานที่รับผิดชอบ
สำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดศรีสะเกษ (ฝ่ายส่งเสริมอุตสาหกรรม)
6. ระยะเวลาดำเนินการ
เดือนกุมภาพันธ์ 2546 - 30 กันยายน 2546
7. สถานที่ปฏิบัติงาน
หมู่บ้านต่างๆ ในจังหวัดศรีสะเกษที่เข้าร่วมโครงการรับช่วงการผลิต จำนวน 10 หมู่บ้าน กับโรงงานกิจวัฒนา (1994) จำกัด
8. ผลที่คาดว่าจะได้รับ
1. เกิดกิจการอุตสาหกรรมขนาดย่อมในชนบทและภูมิภาค
2. เกิดการรับงานผลิตสินค้าอุตสาหกรรม จากโรงงานอุตสาหกรรมสู่ราษฎรหรือกลุ่มราษฎรในหมู่บ้าน
3. ราษฎรมีอาชีพ มีรายได้ มีงานทำ พึ่งพาตนเองได้อย่างถาวรและยั่งยืน
4. ราษฎรที่ถูกเลิกจ้างหรือคืนถิ่น สามารถมีงานทำและลดการอพยพเข้าสู่เมืองใหญ่ๆ หรือเมืองหลวง อันก่อให้เกิดปัญหาสังคมตามมา เป็นการใช้เวลาว่างหลังฤดูกาลประกอบอาชีพหลัก เป็นประโยชน์และมีงานทำ
5. เกิดการรวมกลุ่มและพัฒนาในการพึ่งพาตนเอง ในลักษณะอุตสาหกรรมชุมชน ในรูปแบบ สามประสาน ระหว่าง ภาครัฐ เอกชน และราษฎรในหมู่บ้าน